Rozdział III

Leżałam na wygodnym materacu, wpatrując się w sufit. Dzień się już dawno zaczął, było parę minut po jedenastej. Z korytarza dochodziły różne głosy. Niektóre były niesamowicie głośnie, inne przyciszone, ale nie miałam prawa narzekać. Nie byłam u siebie. Przeciągnęłam się parę razy i pod poduszka poczułam wibracje telefonu. Chwyciłam za komórkę i spojrzałam kto to. Momentalnie obleciał mnie niesamowity strach, ponownie byłam przerażona. Wiedziałam, że tak szybko nie uwolnię się od Gingera i przeszłości. Nie odebrałam. Nie byłam w stanie.

Odłożyłam telefon z powrotem pod poduszkę i wstałam, by móc się ubrać i wybłagać kubek kawy. Miałam nadzieję, że moje tatuaże nie zniechęcą Grześka do mojej osoby, dlatego by tego uniknąć zarzuciłam jeszcze bluzę. Włosy przeczesałam palcami, uchyliłam okno, by wpuścić trochę świeżego powietrza i poszłam w stronę kuchni.

Stanęłam przy przejściu łączącym kuchnię z przedpokojem. Słyszałam, że Zengi nie jest sam. Rozpoznałam tam też głos wczorajszego gościa, Przemka i był z nimi ktoś jeszcze. Przetarłam zaspane oczy i weszłam tam, przerywając rozmowę.

       - Cześć śpiochu. – Powitał mnie Zengota. – Właśnie miałem iść sprawdzić, czy jeszcze żyjesz, bo długo spałaś.

       - Długo? Zawsze tyle śpię. – Odpowiedziałam z uśmiechem. – Mogę liczyć na kawę?

       - Jasne. – Posłał mi kolejny uśmiech i ustawił ekspres do kawy.

       - Laura, to jest mój brat, Piotrek. – Powiedział Przemek i wskazał dłonią na chłopaka siedzącego odwróconego do mnie plecami.

Zrobiło mi się słabo. Jakby nagle ktoś mi zabrał nogi i wrzucił do karuzeli. Młodszy z braci Pawlickich był jednym z najlepszych kumpli Kacpra. Teraz już byłam pewna, że Kacper dowie się o moim obecnym adresie.

            - Znam Cię. – Powiedział Piotrek gdy odwrócił się w moją stronę. – Byłaś dziewczyną Gomólskiego.

            - Tak, to prawda. – Starałam się zapanować nad emocjami, ale przychodziło mi to z trudem.

            - Szkoda, że się rozstaliście. Kacper bardzo się cieszył, jak z Tobą był.

            - Jakbyś traktował swoją dziewczynę jak lalkę z seks-shopu to też byś się cieszył. – Burknęłam pod nosem i zajęłam miejsce obok Przemka.

            - Dlaczego jak lalkę? – Zainteresował się Grzesiek, który najwyraźniej usłyszał to co powiedziałam. Podał mi biały kubek, a ja wzięłam go w drżące dłonie.

            - Bo przecież Wam facetom zależy tylko na jednym. Innym trochę bardziej, innym mniej, ale priorytetem w związku jest dla Was seks, nie oszukujmy się. – Zamoczyłam usta w kofeinowym napoju i zza kubka spoglądałam na chłopców.

            - Nie dla każdego, nie przesadzaj. – Oburzył się Grzesiek.

            - Mówię jak jest, serio. – Trzymałam się swojej teorii. – Ale podając konkretny przykład, to dla Kacpra to było najważniejsze.

            - Nie wnikajmy w szczegóły, okej? – Zapytał zniesmaczony Piotrek. – Ja tylko powiedziałem, że mój kumpel był z Tobą szczęśliwy, a Ty zaraz wywód robisz.

            - Ale powiedziałam Ci konkretnie dlaczego był szczęśliwy, więc nie rozumiem Twoich pretensji. – Odstawiłam kubek i poprawiłam dłonią włosy.

            - Masz fajny kolor włosów. – Przemek niespodziewanie zmienił temat.

            - Dziękuję. – Podziękowałam za komplement. – Najpóźniej to do końca tygodnia tutaj zostanę. – Zwróciłam się do Zengoty.

            - Daj spokój, bądź tu ile Ci potrzeba.

            - Ale nie chcę Ci siedzieć na głowie, Bóg wie ile czasu. Dla mnie to nie jest zbyt komfortowa sytuacja. Poza tym, chcę rozpocząć życie na własny rachunek, a nie być wiecznie na czyimś utrzymaniu.

            - A zanim wyjechałaś z Tarnowa to czym się zajmowałaś? – Zapytał młodszy z braci Pawlickich.

            - Udzielałam korepetycji z języka Francuskiego.

            - Fajnie, ale chyba zbyt wiele osób się nie zgłaszało?

            - Oj, żebyś się nie zdziwił.

Piotrek zaskoczony uśmiechnął się do mnie i wyciągnął z kieszeni dzwoniący telefon. Popatrzyłam na Przemka, a ten przysunął się odrobinę do mnie i zbliżył swoja twarz do mojej.

            - Pewnie jego dziewczyna. Kontroluje go na każdym kroku. – Szepnął kapitan Byków i zaśmiał się cicho.

            - Siema Ginger, co jest? – Zapytał Piter.

            - Nie mów mu, że tu jestem. – Poprosiłam wystraszona szeptem, na co chłopak przystał skinieniem głowy.

            - Laura, cała się trzęsiesz. Co się dzieje? – Przemek położył dłoń na moim ramieniu i spojrzał w oczy.

            - Nic. Ja…Muszę się przewietrzyć, albo coś. – Wstałam nerwowo z miejsca i poszłam szybkim krokiem do swojej sypialni.

Siedziałam na nieposłanym łóżku i starałam się choć odrobinę uspokoić, bo faktycznie moje ciało niesamowicie drżało. To uczucie, które mi towarzyszyło, było nie do opisania. Wpadłam w panikę, gdy usłyszałam jak Piotrek wita się z Kacprem. Byłam niezmiernie wdzięczna Piotrkowi, że zgodził się nic o mnie nie mówić. Teraz wiedziałam, że Grzesiek i Pawliccy będą pytać dlaczego tak zareagowałam, ale nie mogłam nic im powiedzieć. Jedynym ratunkiem był dla mnie Martin.

       - Proszę, odbierz. – Szeptałam, gdy usłyszałam kolejny sygnał. – Martin? – W końcu udało mi się z nim połączyć.

       - No tak, a kto inny?

       - Zabierz mnie stąd. On się dowie gdzie jestem, mówię Ci. Piotrek Pawlicki już mnie poznał, jestem pewna, że powie mu o mnie, że Kacper tu przyjedzie.  – Zaczęłam panikować.

       - Uspokój się, przede wszystkim. – Powiedział Martin. – Jesteś z Grześkiem więc możesz być pewna, że przy kimś obcym nic Ci nie zrobi. Poza tym Grzesiek Cię obroni, zaufaj mi.

Nie odpowiedziałam tylko dziecinnie się rozłączyłam. Martin nie wiedział co przechodziłam w środku. Jakie uczucia mną targały.

Związałam włosy i postanowiłam pościelić łóżko. Przecież nie mogłam zostawiać po sobie syfu. Skoro miałam tu mieszkać, musiałam dbać o porządek. Musiałam też podjąć jakąś pracę, by dorzucać się do rachunków i zakupów. Gdy skończyłam poszłam znów o kuchni. Był tam tylko Grzesiek. W sumie to się nawet cieszyłam, bo miałam okazję z nim porozmawiać sam na sam.

       - Masz może chwilkę? – Zapytałam przyciszonym głosem.

       - Jasne. – Odparł ochoczo. – Dlaczego tak zareagowałaś?

       - W sensie na Kacpra?

       - No tak. Coś się stało?

       - Skoro mam z Tobą mieszkać, to nie powinnam mieć przed Tobą tajemnic. – Opuściłam głowę i oparłam się o ciemny kuchenny blat. – Usiądź, bo może Cię trochę to wszystko zaskoczyć. Gdy Zengi zrobił to, o co go poprosiłam, zaczęłam swoją opowieść.

Przywoływanie do siebie tych wszystkich przykrych wspomnień było okropne. Opowiedziałam Grześkowi dosłownie całą historię swojego życia. Od tego, że matka mnie zostawiła, aż po sytuację z dnia poprzedniego. Mina Zengoty mówiła sama za siebie. Chyba nie takiej historii się spodziewał. Byłam w szoku, że nie pomyślał, że to wszystko jest wyssane z palca, chociaż dla pewności wolałam się tego dowiedzieć.

       - No i to by było na tyle. Pewnie mi nie wierzysz, ale skoro chciałeś znać prawdę to ją właśnie poznałeś. – Powiedziałam na koniec.

       - Jezu Chryste. – Jęknął i pokręcił głową. – Laura, mi nawet przez myśl nie przeszło ,że mogłabyś kłamać, bo Twoja reakcja mówiła sama za siebie. Nie spodziewałem się tego co mi powiedziałaś. – Chłopak wstał z miejsca i podszedł do mnie.

       - Ale przynajmniej znasz już prawdę. Tylko o jednio Cię proszę. Nie mów o tym nikomu.

       - Obiecuję. – Odparł i po prostu wziął mnie w ramiona.

Poczułam się, tak lekko. Tak, jakby ktoś zdjął mi kamień, który miałam przywiązany do nogi. Cieszyłam się, że Zengi zrozumiał całą tą opowieść.

Kiedy Grzesiek mnie puścił, spojrzał mi bardzo głęboko w oczy. Wcale nie był aż tak nieśmiały jak to mówił Martin. Czułam, że Grzesiek jeszcze nie raz mnie zaskoczy i to nei raz.

       - Masz ochotę na spacer? – Zaproponował chłopak.

       - Nie, chciałam się z Tobą dogadać w sprawie pieniędzy.

       - Jakich pieniędzy? – Udawał głupiego.

       - Postaram się jak najszybciej znaleźć jakąś pracę i będę się dokładać do rachunków. Póki co, mogę na razie robić za sprzątaczkę i zajmować się zakupami. – Uśmiechnęłam się.

       - Laura daj spokój! Wyświadczam przysługę kumplowi, więc Ty się niczym nie przejmuj.

       - Ale mi jest głupio, spróbuj zrozumieć.

       - Ty masz na głowie ważniejsze sprawy, finansami się nie przejmuj. – Machnął ręką i złapał za mój kucyk. – Ale mi się Twoje włosy podobają.

       - A co sądzisz o tatuażach?

       - Podobają mi się, ale nie w jakiejś ogromnej ilości.

       - No to na ile ocenisz moje? – Zapytałam i zdjęłam ciemną bluzę, ukazując liczne dzieła na moich kończynach.

       - Wow! No muszę przyznać, że jest ich dużo, ale są świetne. – Kiwnął z uznaniem głową i przyglądał się obrazkowi na wewnętrznej stronie mojego przedramienia, który przedstawiał pozę żużlowca na linii startu, ukazana od przodu z dwiema szachownicami. – Ten mi się bardzo podoba.

       - Mi również. To był mój pierwszy tatuaż.

       - Masz gdzieś jeszcze?

       - Tak, na żebrach. – Wstałam i uniosłam koszulkę, by pokazać mu napis.

       - Skądś to znam.

       - Batchelor ma taki sam. Strasznie mi się to spodobało i zgapiłam. – Przyznałam się i zajęłam ponownie swoje miejsce.

       - Planujesz jeszcze jakieś tatuaże?

       - Nie. Tyle ile mam mi wystarczy. Chociaż zastanawiam się nad kolczykami w wardze.

       - Masz śliczne usta, więc nie szpeć ich sobie. – Skomplementował mnie co sprawiło, że uśmiechnęłam się pod nosem. – Chcesz może poznać okolicę? Zobaczyć, gdzie co jest?

       - Dobry pomysł. – Odparłam ochoczo.

       - No to idź po kurtkę i przejdziemy się.

Spacerowałam z Zengotą po spokojnej okolicy. Mimo, że było dosyć chłodno, to wszystko przebiegało w bardzo przyjemnej atmosferze. Grzesiek opowiadał mi jak zaczęła się jego przygoda z żużlem, co lubi robić, dlaczego jest sam i dlaczego tak bez żadnego „ale” mnie przygarnął. Po takim spacerze Zengi u mnie niesamowicie zapunktował. Znaleźliśmy wspólny język, więc nabrałam pewności, że będzie nam się fajnie mieszkało.

       - Fajna z Ciebie dziewczyna.

       - Dziękuję, Ty również jesteś świetny.

       - Może wejdziemy? – Zapytał zatrzymując się przed drzwiami niewielkiej kawiarenki.

       - Nie, wolę spacer.

       - No dobrze. – Zgodził się chłopak. – Laura mam pytanie. Jeśli nie chcesz to nie odpowiadaj.

       - Słucham. – Westchnęłam przed tym, bo czułam, że pytanie do najłatwiejszych należeć nie będzie.

       - Masz jeszcze zamiar wrócić do Tarnowa? Do Martina?

       - Raczej nie. Do Tarnowa nie wrócę z wiadomych przyczyn, a co do Martina to nie mam pojęcia. Od jakiegoś czasu poprawił nam się kontakt, ale czy będzie z tego coś więcej to naprawdę nie wiem. Ciężko jest mi to stwierdzić.

       - Zależy Ci na nim? – Zapytał smutno.

       - Nie zadawaj mi takich pytań, proszę. – Jęknęłam niezbyt zadowolona.

       - Przepraszam. – Powiedział cicho.

Byliśmy już w domu. Zostawiłam kurtkę w swojej sypialni, po czym dołączyłam do Zengoty, który siedział w kuchni przy stole i bawił się telefonem. Bez słowa usiadłam obok niego i oparłam głowę o szczupłe ramię żużlowca. Ten z uśmiechem na ustach objął mnie i pocałował we włosy. Poczułam się dość dziwnie, ale za razem jakoś wyjątkowo.

       - Zrobię wszystko, żeby Ginger Cię nie dotknął. – Zarzekał się żużlowiec.

       - Martin mówił to samo. – Szepnęłam pod nosem.

       - Jemy coś? – Zapytał.

       - Nie, dziękuję. Pójdę pod prysznic.

       - No to jak weźmiesz już prysznic, to przyjdź do kuchni, przygotuję coś do jedzenia.

Popatrzyłam na chłopaka przez ramię i poszłam do swojej sypialni.

Pod kołdrą znalazłam ciuchy w których spałam, zabrałam je i poszłam do łazienki. Była ciemna, niewielka, ale bardzo zagospodarowana. Ciuchy położyłam na parapecie, a kiedy stałam przed lustrem w samej bieliźnie, usłyszałam dzwonek do drzwi. Wiedziałam, że Grzesiek jest w domu, więc czułam się bezpiecznie, nigdzie nie musiałam się ruszać, więc po prostu zaczęłam rozpinać zapięcie białego stanika.

       - O, cześć Wam. Ginger co Ty tu robisz?

Momentalnie ode chciało mi się wszystkiego. Zaczęłam się trząść ze strachu, po czym roztrzęsiona puściłam wodę i weszłam pod gorącą taflę.

W sumie czułam się bezpieczna, bo Ginger nie miał pojęcia, że Grzesiek zna sytuację, więc miałam pewność, że przy nim nic mi nie zrobi. A poza tym, wiedziałam że w końcu będę musiała stanąć z nim twarzą w twarz. Kacper przecież bywałby tu na zawodach, więc musiało dojść do tej sytuacji. 

Po skończonym myciu, wskoczyłam w ciuchy, mokre włosy owinęłam ręcznikiem i na palcach poszłam do swojego pokoju. W salonie zauważyłam jak Kacper rozmawia z Zengim i towarzyszą mu bracia Pawliccy. Grzesiek gdy mnie zobaczył, ostrożnie na mnie spojrzał i pokazał wzrokiem, żebym stąd poszła. Zrobiłam to o co poprosił. Usiadłam na pościeli i od razu, bez chwili zastanowienia, mimo późnej zadzwoniłam do Vaculika.

       - Martin, przepraszam, że tak późno dzwonię.

       - No spokojnie, nic się nie stało. Czemu dzwonisz?

       - Kacper jest w Lesznie, u Grześka tutaj w salonie siedzi. Nie wiem co mam zrobić.

       - Przede wszystkim to nie panikuj, dopóki Cię nie zobaczy, to wszystko będzie w porządku.

       - Ale mimo wszystko boję się, że on zaraz tu wpadnie i nawet Grzesiek mi nie pomoże. – Żaliłam się żużlowcowi.

       - Laura uspokój się. 

Po kolejnej takiej prośbie usłyszałam pukanie do drzwi. Od razu wpadłam w panikę, bo jak inaczej mogłabym zareagować?

            - Wiem, że tam jesteś.

*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  

Tadam! :D Wiem, wiem jestem okrutna, bo przerywam w takim momencie, ale jakieś napięcie musi być :D Mam nadzieję, że pozostawicie pod tym rozdziałem sporo komentarzy, bo to jest ostatni rozdział (na jakiś czas!). Muszę zawiesić bloga na nieokreślony czas, bo teraz muszę zająć się nauką :/ Zaliczenia różnego rodzaju itd. W wolnych chwilach oczywiście będę coś pisać i postaram się jak najszybciej coś sklecić J No więc, do następnego <3